Το ερώτημα ακούγεται παντού στην Αθήνα μετά τη γνωστοποίηση ότι η HAVELSAN επιλέχθηκε για λογισμικό σχεδιασμού δικτύου που σχετίζεται με τη διαχείριση τακτικών ζεύξεων δεδομένων στο ΝΑΤΟ. Το αυθόρμητο συμπέρασμα είναι απλό και τρομακτικό. Αν μπει «τουρκικό λογισμικό» στο σύστημα τότε Belharra και Rafale θα μιλάνε και κάποιος στην άλλη πλευρά θα ακούει;

Στην πράξη τα data links όπως το Link 16 βασίζονται σε κρυπτογράφηση πιστοποιημένα κλειδιά και διαδικασίες της Συμμαχίας. Το λογισμικό που αναφέρεται στη σύμβαση αφορά τον σχεδιασμό και την οργάνωση δικτύων για διαλειτουργικότητα και όχι την πρόσβαση στο περιεχόμενο των μηνυμάτων. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει πεδίο ανησυχίας.

Ο πραγματικός πονοκέφαλος βρίσκεται στην αλυσίδα εμπιστοσύνης. Ποιος γράφει κώδικα, ποιος τον ελέγχει, ποιος τον πιστοποιεί και ποιος τον ενημερώνει. Σε τέτοιου τύπου συστήματα ακόμη και η θεωρητική πιθανότητα «τρωτότητας» αρκεί για να πυροδοτήσει πολιτική ένταση και απαιτήσεις για διαφάνεια.

Η κουβέντα στην Ελλάδα πρέπει να είναι περισσότερο στους ελέγχους πιστοποίησης και τις ρήτρες ασφαλείας παρά σε σενάρια ότι «ακούν» απευθείας τα Rafale. Η τεχνολογία έχει άμυνες αλλά οι οργανισμοί κερδίζουν ή χάνουν εμπιστοσύνη με τις διαδικασίες τους.