Μια εκτενής και ασυνήθιστα αιχμηρή τουρκική ανάλυση για τη ρωσική αεράμυνα επαναφέρει στο προσκήνιο τις δομικές αδυναμίες πίσω από ένα από τα πιο φοβιστικά οπλικά συστήματα της Μόσχας. Βασισμένη σε έκθεση του βρετανικού think tank RUSI, η μελέτη δεν αμφισβητεί την επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα των S 400 και Pantsir αλλά εστιάζει σε κάτι πιο κρίσιμο την αλυσίδα εφοδιασμού και τις εξωτερικές εξαρτήσεις.

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ρωσική αεράμυνα παραμένει ισχυρή στο πεδίο αλλά εύθραυστη στη βιομηχανική της βάση. Κρίσιμα υποσυστήματα όπως μικροηλεκτρονικά κεραμικά υλικά και εργαλειομηχανές υψηλής ακρίβειας εξακολουθούν να προέρχονται έμμεσα από το εξωτερικό μέσω τρίτων χωρών. Παράλληλα η υπερσυγκέντρωση παραγωγής ειδικά στο σύμπλεγμα της Τούλα για το Pantsir δημιουργεί έναν επικίνδυνο γεωγραφικό… μποτιλιάρισμα.

Η τουρκική προσέγγιση έχει ενδιαφέρον όχι μόνο για το περιεχόμενο αλλά και για το timing. Σε μια περίοδο όπου η Άγκυρα αξιολογεί εκ νέου την ισορροπία ισχύος στην Ευρασία, η ανάδειξη των ρωσικών τρωτών σημείων μοιάζει λιγότερο ακαδημαϊκή και περισσότερο στρατηγική. Το μήνυμα είναι σαφές η ρωσική αεράμυνα δεν είναι ανίκητη και η πραγματική μάχη δίνεται πίσω από τις γραμμές παραγωγής.