Η απόφαση της Τουρκίας να εξάγει πολεμικά πλοία που σχεδιάστηκαν για το ίδιο της το Ναυτικό παρουσιάζεται από την Άγκυρα ως στρατηγική επιτυχία. Στην πράξη όμως αποκαλύπτει δομικές πιέσεις και χρονικά κενά που δημιουργούν ευκαιρίες για την Ελλάδα. Η ανάγκη εξαγωγών ώστε να χρηματοδοτηθεί ένας υπερφιλόδοξος ναυπηγικός σχεδιασμός δείχνει ότι το τουρκικό πρόγραμμα βασίζεται σε μελλοντικά έσοδα και όχι σε σταθερή δημοσιονομική αντοχή.

Για την Αθήνα αυτό είναι κρίσιμο. Η Ελλάδα κινείται με πιο συγκρατημένο αλλά θεσμικά θωρακισμένο σχεδιασμό, επενδύοντας σε ποιοτική υπεροχή και συμμαχική διαλειτουργικότητα. Την ώρα που η Τουρκία πουλά πλοία για να «κρατήσει ζωντανές» γραμμές παραγωγής, το Πολεμικό Ναυτικό ενισχύεται με φρεγάτες υψηλής αεράμυνας περιοχής και σαφή δυτική υποστήριξη.

Η εξαγωγική επιθετικότητα της Άγκυρας δεν αναιρεί το γεγονός ότι δημιουργεί κενά στο παρόν της ισχύος της. Αντίθετα, η Ελλάδα χτίζει αποτρεπτική αξιοπιστία χωρίς να υποθηκεύει το επιχειρησιακό της σήμερα. Σε ένα περιβάλλον έντασης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η σταθερότητα και η ποιότητα μετρούν περισσότερο από τους αριθμούς και τα αφηγήματα.