Η συζήτηση για την τουρκική αρχιτεκτονική αεράμυνας στα Κατεχόμενα επιστρέφει δυνατά μετά από δημοσιεύματα που περιγράφουν ένα πιο πυκνό πλέγμα αισθητήρων και αντιαεροπορικών μέσων. Στο κάδρο μπαίνουν συστήματα όπως το HISAR O και το KORKUT, μαζί με ραντάρ και μέσα ηλεκτρονικού πολέμου που κατά τις αναφορές «δένουν» σε ενιαίο δίκτυο διοίκησης και ελέγχου.

Το επιχείρημα όσων αναδεικνύουν την τουρκική αρχιτεκτονική είναι πως όταν η αεράμυνα αποκτά μεγαλύτερο βάθος και καλύτερη εικόνα τότε τα ελικόπτερα κρούσης και τα drones χρειάζονται διαφορετική επιχειρησιακή τακτική, με μεγαλύτερες αποστάσεις ασφαλείας και πιο προσεκτικό σχεδιασμό αποστολής. Στο ίδιο πλαίσιο μπαίνει και η συζήτηση για τις εμβέλειες των όπλων αέρος – εδάφους, απέναντι σε αντιαεροπορικές «ζώνες» που μπορούν να καλύψουν κρίσιμους διαδρόμους στο νησί.

Το ουσιαστικό είναι ότι το θέμα δεν αφορά μόνο οπλικά συστήματα αλλά και τον ρυθμό αντίδρασης και τη διαλειτουργικότητα, όπου κρίνεται πάντα το πραγματικό πλεονέκτημα.