Η υπόθεση με το ινδικό Rafale που φέρεται να καταρρίφθηκε τον Μάιο του 2025 από πακιστανικό J-10CE με πύραυλο PL-15 (σε απόσταση γύρω στα 200 χλμ., πολύ πέρα από ό,τι υπολόγιζαν οι Ινδοί) βάζει σε σκέψεις και για τα ελληνικά Rafale στο Αιγαίο.

Η Τουρκία δεν έχει ακριβώς PL-15, αλλά έχει αναβαθμισμένα F-16 Viper με AIM-120D (βεληνεκές στα 180 χλμ.), Eurofighter Typhoon Tranche 5 (με Meteor >150-200 χλμ. σε ιδανικές συνθήκες) και δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου/jamming από Koral ή Akinci drones.

Αν υποτιμήσουμε την πραγματική εμβέλεια ή την ικανότητα δικτυοκεντρικής μάχης (data-link, sensor fusion), όπως έγινε στην Ινδία, τότε ένα Rafale μπορεί να βρεθεί εκτεθειμένο σε BVR εμπλοκή πριν καν δει τον αντίπαλο.

Οι Έλληνες πιλότοι των Rafale διαθέτουν το SPECTRA, top-tier για παρεμβολές ενώ μελλοντικά τα upgrades F4/F5 έρχονται (μελλοντικά) με καλύτερους αισθητήρες και Meteor, αλλά το κλειδί είναι η τακτική ενημέρωση, το intelligence για τουρκικά όπλα και η αποφυγή ψευδαισθήσεων ασφάλειας.

Σε μια κρίση, αν η Τουρκία παίξει «πακιστανικά”» (μακρές βολές + EW), η αποτροπή μπορεί να δοκιμαστεί σοβαρά.

Η Ελλάδα πρέπει να μείνει μπροστά και σε δεδομένα και προσομοιώσεις, όχι μόνο σε πλατφόρμες.