Η επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα αμερικανικών αεροσκαφών ανοικτά της Πελοποννήσου, με επίκεντρο ιπτάμενα τάνκερ KC 135, δημιουργεί εύλογα ερωτήματα για τον πραγματικό χαρακτήρα της αποστολής. Σε τέτοιου τύπου επιχειρήσεις το ζητούμενο δεν είναι η επίθεση αλλά η πλήρης χαρτογράφηση του επιχειρησιακού χώρου.

Το δόγμα που έχει εφαρμοστεί σε κρίσεις όπως Πακιστάν και Ινδία βασίζεται στη συλλογή δεδομένων πριν από οποιαδήποτε κλιμάκωση. Ραντάρ αεράμυνας, χρόνοι αντίδρασης, ηλεκτρονικό περιβάλλον, θαλάσσια κίνηση και αεροπορικοί διάδρομοι αποτυπώνονται με ακρίβεια ώστε να δημιουργηθεί πλήρης εικόνα μάχης.

Η παρουσία KC 135 δείχνει σενάρια μεγάλης διάρκειας και υποστήριξη πολλαπλών πλατφορμών κάτι που υπερβαίνει την έννοια μιας απλής πτήσης επιτήρησης. Παράλληλα η πιθανή συμμετοχή ελληνικών μέσων τα οποία δεν είναι ορατά σε ανοικτές πλατφόρμες ενισχύει την εικόνα σύνθετης άσκησης.

Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι τέτοιες πτήσεις δεν προεξοφλούν σύγκρουση, αλλά αντιθέτως λειτουργούν ως εργαστήριο προσομοίωσης για μελλοντικά σενάρια σε άλλα γεωγραφικά μέτωπα. Η Ανατολική Μεσόγειος χρησιμοποιείται ως πεδίο δοκιμής ισορροπιών.

πηγή κεντρικής φωτοραφίας: itamilradar.com